Darowizna nieruchomości z majątku wspólnego małżonków do majątku odrębnego a PIT z jej sprzedaży

Przeniesienie nieruchomości z majątku wspólnego małżonków do majątku odrębnego jednego z nich w drodze darowizny nie stanowi ponownego nabycia nieruchomości. Z tego powodu 5-letni okres wyłączający obowiązek opodatkowania przychodu ze zbycia takiej nieruchomości należy liczyć od chwili pozyskania nieruchomości do majątku wspólnego.

Takie konkluzje wynikają z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjny z dnia 19 grudnia 2017 r., w sprawie o sygn. akt II FSK 33/17.

Przypomnijmy, zdaniem organów podatkowych stosownie do art 888 Kodeksu cywilnego skoro umowa darowizny przenosi własność nieruchomości, to tym samym stanowi nabycie, od którego należy liczyć 5-letni termin, warunkujący brak opodatkowania PIT przychodu z jej zbycia.

Innymi słowy, w sytuacji kiedy termin ten jeszcze nie upłynął, małżonek powinien zapłacić PIT, tratując jako przychód połowę kwoty uzyskanej ze sprzedaży. Zdaniem organów podatkowych druga połowa korzysta z wyłączenia PIT bowiem termin 5-letni w tej części winien być liczny od daty nabycia nieruchomości do majątku wspólnego.

Ze stanowieniem organów podatkowych nie zgadzają się sądy administracyjne, czego pozytywnym przykładem jest ww. wyroku NSA. Jest to kolejny wyrok, w którym sąd skorzystał z art. 2a Ordynacji podatkowej i wskazał, że występujące zagadnienie rodzi na tyle poważne wątpliwości, że organy podatkowe winny je rozstrzygać na korzyść podatnika (in dubio pro tributario).

Dlatego też podatnik, który nabył w drodze darowizny od małżonka nieruchomość (która wcześniej stanowiła składnik ich majątku wspólnego) może liczyć na wygraną w sporze z fiskusem, gdyby ten zażądał od niego zapłaty podatku od przychodu uzyskanego z jej zbycia.

 

 

Podatek od nieruchomości związany z działalnością gospodarczą – ważny wyrok TK

Trybunał Konstytucyjny orzekł w wyroku z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 13/15, że samo prowadzenie działalności gospodarczej nie jest ważne dla opodatkowania gruntu stawką podatkową od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (określoną w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o podatkach lokalnych).

Zgodnie ze stanowiskiem TK istotne jest faktyczne wykorzystanie gruntu do wykonywania działalności gospodarczej, aby można było ten grunt opodatkować stawką podatku przewidzianą dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

http://trybunal.gov.pl/postepowanie-i-orzeczenia/wyroki/art/9975-oplaty-i-podatki-lokalne-zasady-ustalania-podatku-od-nieruchomosci/

 

Amortyzacja środka trwałego oddanego w nieodpłatne używanie

Podatnik oddając środek trwały w nieodpłatne używanie traci możliwość zaliczenia dotyczących go odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów.  Wyłączenie następuje za miesiące, w których składnik ten będzie oddany do nieodpłatnego używania (art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. c UPDOP).

Jest tak nawet wówczas, gdy wszelkie pożytki związane z nieruchomością oddaną w nieodpłatne używanie zostaną przy podatniku (właścicielu) – zob. interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 13 października 2017 r., nr 0111-KDIB1-2.4010.210.2017.1.AW.

Jeśli zatem podatnik nieodpłatnie udostępni pomieszczenie w budynku, to musi proporcjonalnie zmniejszyć odpisy amortyzacyjne – wyrok NSA z dnia 15 lipca 2016 r., sygn. akt II FSK 2735/14.

Tylko jeżeli podatnik wykaże, że udostępnia środek trwały za odpłatnością, odpisy takie mogą być uznane z koszt podatkowy.

Przeniesienie własności nieruchomości z tytułu zapłaty zaległości podatkowej nie podlega VAT

TSUE w wyroku z dnia 11 maja 2017 r. w sprawie o sygn. akt C-36/16 orzekł, że przeniesienie własności nieruchomości przez podatnika VAT na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego z tytułu zapłaty zaległości podatkowych nie stanowi odpłatnej dostawy towarów – nie podlega tym samym opodatkowaniu VAT.

Wyrok zapadł w odpowiedzi na zapytanie NSA rozpatrującego skargę kasacyjną Spółki Posnania na wyrok WSA w przedmiocie skargi na interpretację indywidualną MF.

W zaskarżonej interpretacji (podtrzymanej w mocy przez WSA) MF wskazał, że poprzez przeniesienie własności nieruchomości przez Posnanię na rzecz gminy ta ostania dysponuje wszystkimi uprawnieniami właściciela – a zatem owo przeniesienie własności w zamia za zaległości podatkowe stanowi dostawę towarów w rozumieniu polskich przepisów, co do zasady podlegającą opodatkowaniu VAT.

NSA postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału o wyjaśnienie, czy czynność przeniesienia własności nieruchomości gruntowej przez podatnika VAT faktycznie podlega opodatkowaniu VAT.

Zdaniem TSUE podatek stanowi obowiązkowe świadczenie pieniężne pobrane z urzędu przez władzę publiczną od środków osób objętych jej kompetencją podatkową. Świadczenie takie, niezależnie od tego, czy dotyczy kwoty pieniężnej, czy – jak w niniejszej sprawie – rzeczy, nie rodzi zobowiązania po stronie władzy publicznej do jakiegokolwiek świadczenie ani w rezultacie świadczenia wzajemnego ze strony podatnika.

Z tych powodów transakcji polegającej na przekazaniu w ramach zapłaty towaru, skutkującej wygaśnięciem zobowiązania podatkowego, nie można uznać za odpłatną transakcję (dostawę) w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) Dyrektywy VAT.

Konsekwentnie, transakcja ta nie może podlegać opodatkowaniu tym podatkiem.

Podany przykład wskazuje, że warto walczyć do samego końca (ze skargą kasacyjną do NSA włącznie) i posiłkować się przy uzasadnieniu argumentacji orzecznictwem TSUE.

MF zamierza powrócić do korzystnych zasad opodatkowania elektrowni wiatrowych

Obowiązująca od 16 lipca 2016 r. ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych spowodowała, że niektóre gminy z początkiem br. zażądały od ich właścicieli podatku od nieruchomości naliczanego od wartości całego obiektu (a nie jak dotychczas jedynie od części budowlanych elektrowni wiatrowych).

Wątek ten w szerszym zakresie był przeze mnie opisywany w poprzednim komentarzu http://nieruchomosci-podatki.pl/elektrownie-wiatrowe/

Zdaje się, że Ministerstwo Finansów doszło do podobnych wniosków i zaproponowało w opublikowanym ostatnio projekcie ustawy o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw:

– przywrócenie poprzedniej wersji art. 3 pkt 3 Prawa budowanego – budowlą będą części budowlane urządzeń technicznych, m.in. elektrowni wiatrowych,

– zmianę w załączniku do Prawa budowlanego (określającego kategorie obiektów budowlanych) gdzie w tabeli w wierszu „Kategoria XXIX” wymienione zostaną części budowlane elektrowni wiatrowych (a nie tak jak teraz „elektrownie wiatrowe”).

Jak wskazuje się w uzasadnieniu projektu, w wyniku tych zmian obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości miałby dotyczyć wyłącznie części budowlanych elektrowni wiatrowych. Oznacza to de facto powrót do zasad opodatkowania elektrowni wiatrowych obowiązujących przed 16 lipca 2016 r., tj. opodatkowania tylko ich wieży i fundamentów.

Obecnie projekt ustawy jest na etapie konsultacji publicznych.

Planowany termin wejścia w życie nowelizacji wstępnie wyznaczono na dzień 1 września 2017 r.

Źródło: https://legislacja.rcl.gov.pl/projekt/12299905/katalog/12442269#12442269

Sprzedaż nawet kilkunastu działek nie czyni rolnika podatnikiem VAT

Sprawa dotyczyła nieruchomości kupionej przez rolnika w 1989 r. Początkowo nieruchomość ta była przeznaczona na potrzeby czteroosobowej rodziny i prowadzenie działalności rolnej.

W 2005 r., już po usamodzielnieniu się dzieci, rolnik wraz z małżonką dokonali podziału ww. nieruchomości na mniejsze działki.

Wcześniej większość powierzchni wsi została objęta planem zagospodarowania przestrzennego, który zmienił przeznaczenie dużej części gruntów rolnych na budowlane. Zmianami objęte zostały także wydzielone później działki.

Pierwszą sprzedaż kilku działek małżonkowie przeprowadzili dopiero w 2006 r. Kolejne kilka działek sprzedali w 2007 r. Niniejszy spór dotyczył właśnie tego drugiego okresu sprzedaż.

Fiskus uznał, że małżonkowie prowadzili działalność handlową polegającą na profesjonalnym obrocie nieruchomościami. W związku z czym zostali zobowiązani do zapłaty zaległego podatku VAT (23%) wraz z odsetkami.

WSA w Warszawie w wyrokach z dnia 27 czerwca 2017 r. (III SA/Wa 689/15 i III SA/Wa 690/15) przychylił się jednak do stanowiska podatników, uznając że sprzedaż działek stanowi przykład zbycia majątku prywatnego.

Sąd zwrócił w szczególności uwagę na długi czas (kilkunastoletni) posiadania nieruchomości.

Nie bez znaczenie pozostawała także okoliczności, że małżonkowie traktowali posiadaną nieruchomości jako miejsce, przeznaczone do wspólnego osiedlenia z rodziną (na jednej z wydzielonych działek jedno z dzieci małżonków wybudowało własny dom, drugie budowę taką na kolejnej działce zamierzało rozpocząć).

Wskazać jednak należy, że w odniesieniu do transakcji sprzedaży przeprowadzonej w 2006 r. ten sam sąd w innym składzie doszedł do odmiennej konkluzji i uznał, że transakcje te należy opodatkować.

Przykład ww. rozstrzygnięć wskazuje jak przy ocenie podobnych stanów faktycznych, miedzy tymi samymi stronami, sądy mogą dojść do całkowicie odmiennych wniosków.

 

Agresywna optymalizacja z udziałem FIZ – ostrzeżenie MF

Ministerstwo Finansów w ostrzeżeniu opublikowanym na stronie internetowej przedstawiło modelowy przykład agresywnej optymalizacji z udziałem funduszy inwestycji zamkniętych – pośrednich udziałowców w spółkach osobowych sektora budowlanego.

Struktura wyjściowa

W przykładzie przedstawionym przez MF spółka komandytowa jest właścicielem budynku, który generuje przychody z najmu lokali.  Wspólnikiem w spółce komandytowej, uprawnionym do udziału w dominującej części zysku jest luksemburska spółka SCSp.  Jako że spółka luksemburska jest także transparentna podatkowo (nie jest podatnikiem podatku dochodowego), jej przychody i koszty są przypisywane do udziałowca, którym jest FIZ.  Wskutek takiej struktury dochody spółki komandytowej z najmu budynku powinny podlegać efektywnemu opodatkowaniu na poziomie udziałowca spółki luksemburskiej, czyli w FIZ.  Od 1.01.2017 r. tego rodzaju przychody FIZ nie korzystają już ze zwolnienia w podatku dochodowym.

Restrukturyzacja z wykorzystaniem obligacji

W analizowanych przez Ministerstwo Finansów przypadkach wskazana powyżej struktura własnościowa ulega przekształceniu w ten sposób, że FIZ zbywa swoje udziały w spółce SCSp do innej spółki mającej status podatnika (np. dalej Spółka Celowa), przy czym Spółka Celowa finansuje to nabycie poprzez emisję obligacji obejmowanych przez FIZ.  Wskutek tej transakcji Spółka Celowa staje się udziałowcem spółki SCSp (i za jej pośrednictwem spółki komandytowej wykazującej dochody z działalności gospodarczej – w powyższym przykładzie właściciela budynku).  Jednocześnie poprzez emisję obligacji Spółka Celowa zaciąga zobowiązanie finansowe wobec FIZ, tytułem czego będzie obciążana kosztami odsetek od obligacji, stanowiącymi dla Spółki Celowej koszt uzyskania przychodu.

Po restrukturyzacji przychody generowane przez działalność gospodarczą (np. budynek z lokalami na wynajem) będą podlegały rozpoznaniu na poziomie Spółki Celowej, gdzie będą podlegały pomniejszeniu o koszty odsetek od obligacji.  W analizowanych sytuacjach tak wykreowany koszt odsetek od obligacji u Spółki Celowej konsumował w całości lub dominującej części dochody z udziału w podmiotach zależnych.

Spółka Celowa sfinansowała nabycie akcji/udziałów w spółce SCSp (spółce zależnej FIZ) poprzez emisję obligacji objętych przez FIZ.  FIZ udzielił więc finansowania na zakup składników własnego majątku.

W bilansie FIZ nastąpiła zmiana struktury aktywów w taki sposób, że w miejsce akcji/udziałów w podmiocie zależnym SCSp pojawiły się obligacje wyemitowane przez Spółkę Celową.  W rozliczeniu podatkowym FIZ w miejsce przychodów ze spółek zależnych (podlegających opodatkowaniu od 1 stycznia 2017 r.) pojawi się przychód z odsetek od obligacji Spółki Celowej, który jest zwolniony z opodatkowania.

Konsekwencje

Ministerstwo Finansów ostrzega, że powyżej opisane transakcje podlegają ocenie z punktu widzenia przepisów o klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania. Okoliczności przeprowadzenia tych operacji wskazują, że mogły być one dokonane przede wszystkim w celu osiągnięcia korzyści podatkowej, sprzecznej z przedmiotem i celem ustawy podatkowej (obniżenie podstawy opodatkowania przez wykreowanie kosztu podatkowego w postaci odsetek od obligacji), a sposób działania uczestniczących w niej podmiotów był sztuczny.

W normalnych warunkach obrotu działające rozsądnie podmioty gospodarcze, kierujące się celami ekonomicznymi oraz oceną ryzyka biznesowego, nie udzielają finansowania (poprzez pożyczki czy obligacje) na nabycie własnych składników majątku (w szczególności udziałów w spółkach zależnych), jeżeli ten majątek generuje dla nich przychody (przychody ze spółek zależnych).

Dodatkowo mogą występować inne okoliczności wskazujące na sztuczność tej operacji i jej podporządkowanie celowi, jakim jest osiągnięcie nienależnej korzyści podatkowej, w szczególności:

  • wykorzystanie skomplikowanej struktury podmiotów bez uzasadnienia gospodarczego (nieuzasadnione dzielenie operacji oraz angażowanie podmiotów pośredniczących mimo braku uzasadnienia ekonomicznego);
  • niski poziom kapitałów własnych i/lub aktywów Spółki Celowej w okresie poprzedzającym nabycie udziałów; brak jej historii kredytowej, nie pozwalający na uzyskanie w warunkach rynkowych finansowania na nabycie udziałów w innych źródłach niż FIZ;
  • powiązania kapitałowe lub osobowe pomiędzy podmiotami uczestniczącymi w transakcji (tj. pomiędzy Spółką Celową, uczestnikami FIZ oraz spółkami zależnymi);
  • brak rzeczywistych transferów finansowych (potrącenie wzajemnych zobowiązań między FIZ a Spółką Celową);
  • brak zabezpieczeń (np. poręczeń, gwarancji) spłaty przez Spółkę Celową zobowiązania z tytułu obligacji (występowanie ryzyka ekonomicznego przewyższającego spodziewane korzyści inne niż podatkowe);
  • wysokość odsetek lub warunki wykupu obligacji ustalone w sposób wykazujący korelację z przychodami generowanymi w spółce zależnej;
  • czas przeprowadzenia operacji skorelowany z utratą przez FIZ zwolnienia podmiotowego; i inne.

W ocenie Ministerstwa Finansów transakcje zawarte w takich okolicznościach mogą nosić znamiona agresywnej optymalizacji podatkowej, dokonanej w celu unikania opodatkowania.

W każdym indywidualnym przypadku ocena będzie należała do organów kontrolnych, które mogą dokonywać ustaleń z wykorzystaniem wszelkich dostępnych środków dowodowych.  Ustalenie, czy czynność była dokonywana przede wszystkim z zamiarem osiągnięcia korzyści podatkowej, opiera się nie tylko na badaniu treści odpowiednich dokumentów prawnych (umowy, akty organów zarządczych) i zapisów księgowych ale również na innych dostępnych dowodach np. korespondencji, zeznaniach świadków złożonych pod rygorem odpowiedzialności karnej itp.

Organy kontrolne powinny zwrócić szczególną uwagę na rolę usług doradztwa prawnego lub podatkowego przy planowaniu lub realizacji tej optymalizacji.  W tym zakresie punktem wyjścia powinny być faktury z tytułu doradztwa wraz z dowodami realizacji tych usług w okresie transakcji (załączone do faktur zestawienia usług wykonanych, raporty, analizy, korespondencja, przesłuchania świadków, sposób kalkulacji wynagrodzenia doradcy np. success fee – wynagrodzenie uzależnione od „oszczędności podatkowej”). Jeśli ustalenia te będą niekompletne, mogą być uzupełnione o wyniki kontroli krzyżowej u usługodawcy, w szczególności poprzez sięgnięcie do systemu rejestracji czasu pracy doradców.

W przypadku stwierdzenia, że transakcje były dokonywane w sposób sztuczny, uzasadniający użycie klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania, organy kontrolne określą przewidziane w prawie podatkowym konsekwencje polegające na pozbawieniu nienależnie uzyskanej korzyści podatkowej.  W szczególności przychody FIZ z odsetek od obligacji mogą być uznane za formę udziału w dochodach spółek transparentnych podatkowo zależnych od FIZ – czyli przychód, który nie korzysta ze zwolnienia podatkowego.  W zależności od okoliczności konkretnej sprawy mogą wystąpić również inne dotkliwe konsekwencje podatkowe polegające np. na wyłączeniu odsetek od obligacji z kosztów uzyskania przychodów Spółki Celowej.

Stwierdzenie uszczupleń podatkowych wskutek tego rodzaju transakcji może się wiązać z odpowiedzialnością przewidzianą w przypadku sprawstwa lub pomocnictwa w popełnieniu czynów zabronionych w Kodeksie Karnym Skarbowym.

Ministerstwo Finansów informuje, że skorygowanie rozliczeń podatkowych wraz z uiszczeniem zaległości podatkowej przed wszczęciem postępowania kontrolnego pozwala na uchronienie się przed tymi konsekwencjami.

Źródło: http://www.mf.gov.pl/ministerstwo-finansow/wiadomosci/komunikaty/-/asset_publisher/6Wwm/content/ostrzezenie-mf-przed-optymalizacja-podatkowa-fiz-z-wykorzystaniem-obligacji?redirect=http%3A%2F%2Fwww.mf.gov.pl%2Fministerstwo-finansow%2Fwiadomosci%2Fkomunikaty%3Fp_p_id%3D101_INSTANCE_6Wwm%26p_p_lifecycle%3D0%26p_p_state%3Dnormal%26p_p_mode%3Dview%26p_p_col_id%3Dcolumn-2%26p_p_col_count%3D1#p_p_id_101_INSTANCE_6Wwm_

Brak szans na zwrot niesłusznie naliczonego podatku VAT przy nabyciu gruntu od gminy

Nabywca nieruchomości może dochodzić zwrotu bezpodstawnie naliczonego przy kupnie podatku, ale nie wtedy, gdy pobrano go w dobrej wierze.

To sedno wyroku Sądu Najwyższego z 8 czerwca br., sygn. akt V CSK 563/16.

Sprawa dotyczyła zakupu nieruchomości od gminy, obciążonego podatkiem VAT. Sąd podkreślił, że w czasie, gdy zawierano transakcję dominowały interpretacje, że VAT w takiej sytuacji należy uiszczać. Zgodnie z nimi gmina, zbywająca nieruchomości otrzymane w spadku lub nabyte z mocy prawa, do czasu wyroku NSA z dnia 5 grudnia 2014 r., sygn. akt I FSK 1547/14 była traktowana niesłusznie przez organy podatkowe jak podatnik VAT.

Zadaniem Sądu Najwyższego gmina była więc pod presją organów skarbowych i ewentualnej odpowiedzialności za niepobrany podatek. Nie można jej zarzucić, że powinna się była liczyć z obowiązkiem zwrotu. Nie można też stawiać większych wymagań gminie niż powodom (osobom fizycznym prowadzącym działalność gospodarczą), gdyż może jest ona specjalistą w zakresie podatków lokalnych, ale już nie VAT (sic!).

Ustne wyjaśnienia Sądu Najwyższego zdają się być mało przekonujące, zażywszy na fakt, że po obu stronach transakcji występowali profesjonaliści (gmina działała jak podatnik VAT). W takiej sytuacji wyrok nie powinien opierać się wyłącznie na rozstrzygnięciu uznaniowym, ale decydujące znaczenie powinna mieć analiza postanowień umowy sprzedaży oraz przesłanki wzbogacenia.

Niemniej jednak wyrok może skutecznie utrudnić dochodzenie niesłusznie naliczonego podatku VAT w analogicznych sprawach będących w toku.

Elektrownie wiatrowe a podatek od nieruchomości – w świetle aktualnego stanowiska sądów i organów podatkowych

Obowiązująca od 16 lipca 2016 r. ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (dalej: ustawa wiatrakowa) opisuje całą elektrownię wiatrową jako budowlę ze względu na chęć objęcia tej całości, łącznie z łopatami, nadzorem budowlanym.

W związku z powyższym część organów podatkowych uznała, że właściciele wiatraków począwszy od 2017 r. są zobligowani do opłacania podatku od nieruchomości od całej wartości wiatraku, a nie jak dotychczas tylko od jej elementów budowlanych, tj. wieży i fundamentów.

Zdaniem organów podatkowych argument przemawiający za opodatkowaniem całej elektrowni wiatrowej dostarcza także Prawo budowlane. W załączniku do tej ustawy, w kategorii obiektów budowlanych XXIX, obok wolno stojących kominów i masztów, dodano wyraz: „elektrownie wiatrowe”.

Z kolei zwolennicy nieopodatkowania niebudowlanych elementów elektrowni wiatrowych wskazują na to, że elementy te nie sposób przyporządkować do żadnej z kategorii obiektów wskazanych w przepisach Prawa budowlanego, podlegających opodatkowaniu, tj. do:

  • obiektu budowlanego (art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego) – elementy te nie są produkowane z wyrobów budowanych,
  • budowli (art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego) – elementom tym bliżej jest do niewolnostojących urządzeń technicznych, niewątpliwie niebędących „częściami budowlanymi urządzeń technicznych” składającymi się na całości użytkowa jaką winna być budowla,
  • urządzeniem budowlanym (art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego) – elementy te nie są związane z żadnym obiektem budowlanym (tj. z żadną budowlą, żadnym budynkiem, żadnym obiektem małej architektury).

Kolejny argument dostarcza fakt, że art. 17 ustawy wiatrakowej (przepis przejściowy) nie określa zasad opodatkowania inwestycji wiatrakowych. Na dodatek został on wprowadzony do projektu ustawy dopiero w dniu 30 marca 2016 r. – w sprawozdaniu Komisji Infrastruktury sporządzonym w toku pierwszego czytania projektu (druk 365), a więc już po konsultacjach ze Związkiem Gmin Wiejskich Rzeczypospolitej Polskiej (druk 315). Co wywołuje uzasadnione wątpliwości natury konstytucyjnej wprowadzonych zmian.

Niezależnie od powyższego ustawa ta została uchwalona z naruszeniem § 147 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie zasad techniki prawodawczej, zgodnie z którym jeżeli w ustawie ustalono znaczenie danego określenia w drodze definicji („budowli” w znaczeniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych odsyłającej do Prawa budowlanego), w obrębie tego aktu nie wolno posługiwać się tym określeniem w innym znaczeniu (w znaczeniu nadanym ustawą wiatrakową).

W efekcie niektórzy właściciele wiatraków, którzy uzyskali pozytywne interpretacje opłacają podatek w dotychczasowej (niższej) wysokości – np. zob. interpretacje indywidualne Burmistrza Miasta i Gminy Margonin z dnia 21 grudnia 2016 r., nr FN.310.1.1.2016, Wójta Gminy Zgorzelec z dnia 3 listopada 2016 r., nr FP.310.1.1.2016.2, Burmistrza Iłży z dnia 5 grudnia 2016 r., nr FB.3123.4.105.2016O, Wójta Gminy Puck z dnia 2 grudnia 2016 r., nr F.B.310.2.2016MW.

Pozostali, mający mniej szczęścia, są zobligowani do opłacania wyższej daniny, bo przegrali w batalii z organem podatkowym przed sądem w I instancji – zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 21 lutego 2017 r. sygn. akt I SA/Bd 866/16, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 8 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Go 56/17, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 23 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Ol 17/17, wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Łd 1/17 (orzeczenia nieprawomocne).

W związku z powyższym, jak to zazwyczaj w podatkach bywa, na prawidłowe stanowisko przyjdzie nam jeszcze poczekać … do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Sieci technologiczne zlokalizowane w budynkach a podatek od nieruchomości

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 2 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Po 316/16, potwierdził stanowisko organów podatkowych dotyczące opodatkowania podatkiem od nieruchomości sieci technologicznych i rurociągów, znajdujących się wewnątrz budynków, tj. pompownie osadów, ścieków, stacje odwadniania osadu, maszynownie komór fermentacyjnych.

Jak wskazał WSA w Poznaniu, ww. sieci technologiczne i rurociągi znajdujące się w budynkach, w konsekwencji zaś oczyszczalni ścieków, co do zasady można zaliczyć do budowli.

Dlaczego?

Ponieważ uznano, że umieszczone wewnątrz badanych budynków urządzenia oczyszczalni ścieków (stanowiących integralną część budynku) są samodzielne. Obiekty te są urządzeniami niezależnymi od konstrukcji budynku i są elementami sieci technologicznej składającej się na zespół instalacji technicznych związanych z oczyszczaniem ścieków oraz służą działalności gospodarczej.

Tymczasem budynek, który wprawdzie wchodzi w skład oczyszczalni, bo również służy wypełnianiu jej funkcji, ale nie przestaje nosić opisanych cech budynku, powinien zostać opodatkowany podatkiem od nieruchomości jako odrębny przedmiot opodatkowania.

Sam fakt, że budowla została umieszczona w budynku – zdaniem Sądu – nie skutkuje automatycznie tym, iż nie może ona stanowić przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Podobnie rozstrzygnął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z dnia 2 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Rz 314/15 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 26 lutego 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 61/16.

W efekcie podatnik oprócz opodatkowania budynku pełniącego rolę służebną do znajdujących się w nim sieci technologicznych i rurociągów jest zobligowany do dodatkowego opodatkowania także tych ostatnich.